تبلیغات
وبلاگ دست و هنر
 
وبلاگ دست و هنر
درباره وبلاگ


بدون که اگه اگر تمام شب را برای از دست دادن خورشید اشک بریزی،لذت دیدن ستاره ها رو هم از دست میدی ، پس به مسائل بزرگ فکر کن، اما از خوشی های کوچک هم لذت ببر ....

مدیر وبلاگ : ریحانه غلام پور
نظرسنجی
عملکرد این وبلاگ را چه طور ارزیابی می کنید؟








آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
مدال رنگی Online User
من کارهای نمدی می فروشم. زیر لیوانی، جا سوئیچی، کیف، پشت دری، عروسک های مختلف نمدی، جا موبایلی، کیف پول و هر چیز نمدی دیگر که فکرش را بکنید. قیمت ها هم بسیار مناسب هستند و شما خیلی راحت می تونید اون ها رو خریداری کنید. امیدوارم مورد رضایت شما قرار بگیرن و خوشتون بیاد و ازشون خرید کنین..........


در ادامه مطلب لیست، عکس و قیمت تمام کار های نمدی نوشته شده....... اگه دوست دارین که از اون ها خرید کنین، شماره ی اون رو که در کنار اسمش نوشته شده در قسمت نظرات به همراه اسم و آدرس و کدپستی و ایمیل خودتون برای ما به صورت نظر خصوصی بفرستین........ ما براتون روش پرداخت پول رو به ایمیلتون می فرستیم و بعد از پرداخت پول، ما محصولمون رو براتون می فرستیم تا خیلی زود به دستتون برسه و از اون استفاده کنید...........................
1- زیر لیوانی به شکل پرتقال....... یک بسته ی 6 تایی با 6 رنگ مختلف آبی، سبز، زرد، نارنجی، قرمز و صورتی.......... قیمت هر بسته: 6000 تومان





2- زیر لیوانی به شکل فنجان چای، قهوه و شیر.......... بسته ی 4 تایی با 4 رنگ مختلف مشکی، کرم، سبز و توسی......... قیمت هر بسته: 6000 تومان


3- زیر لیوانی به شکل نیمرو............ بسته ی 2 تایی....... قیمت هر بسته: 3000 تومان


4- زیر لیوانی به شکل برگ............ بسته ی 8 تایی با 4 رنگ متفاوت زرد، سبز، آبی و قرمز......... قیمت هر بسته: 12000 تومان


5- کیف نمدی............ کیف در 5 رنگ مختلف کرم، آبی، سبز، صورتی و نارنجی موجود است......... طرح روی کیف، منگوله هایی زیباست....... بدون زیپ و چسبی ............ قیمت هرکیف: 16000 تومان



6- ست جا کارتی و جاسوئیچی شکل آرم اینستاگرام.......... قیمت هر بسته: 24000 تومان ( به صورت تک نیز فروخته می شوند )




امیدوارم از وسایل دست ساز من خوشتون بیاد....... این عکس ها از اینترنت برداشته شده اما من دقیقا مثل اون ها رو می سازم...... در مطالب بعد، کارهای بیشتری میذارم......... اگه خواستید که از این وسایل بالا بخرید، به قسمت بالای بالا دقت کنید........ اون جا روش خرید نوشته شده........ ممنون..







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 30 مهر 1395
ریحانه غلام پور

«آزمایشگاه به‌شدت زنده است، چون روز ما نه‌فقط کنار همکارها و مراجعان آزمایشگاه بلکه با میلیون‌ها سلول‌ زنده و موجودات میکروسکوپی می‌گذرد. ریتم زندگی در آزمایشگاه تند است. همه عجله دارند، بیمار، همراهانش، کارکنان و پزشکان مسؤول. تا روز به نیمه نرسیده باید کار را جمع‌وجور کرد، چون سلول‌ها و موجودات میکروسکوپی خیلی کم‌حوصله و حساس‌اند، معطل کسی نمی‌مانند!»
آزمایشگاه برای بیش‌تر مردم یعنی سرنگ و بوی الکل، ظرف‌های کوچک و بزرگ برای جمع‌آوری نمونه، برگه‌ی بیمه و آخرش هم پاکت جواب. اما برای کارکنانش جایی است پُر از رنگ‌ها و شخصیت‌های متفاوت. مژده الفت، راوی خاطرات این شغل، چهل‌ونه سال دارد و از سال ۱۳۷۰ به‌عنوان کارشناس علوم‌آزمایشگاهی مشغول به کار است.

برای خواندن خاطرات او به ادامه مطلب مراجعه کنید.........


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 25 دی 1395
ریحانه غلام پور
عكس از آلبوم خانوادگی آرتور تاروردیان

کاج، برف، گوی‌های رنگی، درختی با چراغ‌های چشمک‌زن و ستاره‌ای که آن بالا می‌درخشد. پیرمردی چاق با ریش بلند سفید و لباس قرمز، سوار سورتمه‌ای است که گوزن‌ها آن را می‌کشند و یک گونی دستش است که تویش پر است از هدیه برای بچه‌ها. گنجشکی از ماه قبل آمده و نامه‌ی آرزوها را با خودش برده و ‌رسانده به بابانوئل.

دنیای جشن سال نو برای غیراقلیت‌ها، دنیایی است پر از رنگ و کادو و شیرینی‌های خوشمزه. دنیایی که همیشه آن را از پشت شیشه‌ی تلویزیون دیده‌اند. توی فیلم‌ها و کارتون‌ها. دنیایی که انگار همیشه دور بوده است. اما نه آن‌قدر دور. هموطنان مسیحی‌مان هر سال این جشن سحرآمیز را در همسایگی ما برگزار می‌کنند، در حوالی همان روزهایی که ما سفره‌ی یلدا می‌چینیم. روایت‌های پیش‌رو خاطرات تعدادی از دوستان ارمنی‌ است. آن‌ها به مناسبت تولد حضرت عیسی (ع)، درهای این دنیا را باز کرده‌اند و برایمان از روزهای جشن کریسمس گفته‌اند.

برای خواندن دو تا از این روایت ها، به ادامه مطلب مراجعه کنید.......


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 9 دی 1395
ریحانه غلام پور
آب را گل نکنیم:
در فرودست انگار، کفتری می خورد آب.
یا که در بیشه ی دور، سیره ای پر می شوید.
یا در آبادی، کوزه ای پر می گردد.

آب را گل نکنیم:
شاید این آب روان، می رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.
دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.

زن زیبایی آمد لب رود،
آب را گل نکنیم:
روی زیبا دو برابر شده است. 

چه گوارا این آب!
چه زلال این رود!
مردم بالادست، چه صفایی دارند!
چشمه هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان باد!
من ندیدم دهشان،
بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست.
ماهتاب آن جا، می کند روشن پهنای کلام.
بی گمان در ده بالادست، چینه ها کوتاه است.
مردمش می دانند، که شقایق چه گلی است.
بی گمان آن جا آبی، آبی است.
غنچه ای می شکفد، اهل ده باخبرند.
چه دهی باید باشد!
کوچه باغش پر موسیقیِ باد!
مردمان سر رود، آب را می فهمند.
گل نکردندش، ما نیز
آب را گل نکنیم

                                                                 سهراب سپهری




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 28 آذر 1395
ریحانه غلام پور
دشت هایی چه فراخ!
کوه هایی چه بلند!
در گلستانه چه بوی علفی می آمد!
من در این آبادی، پی چیزی می گشتم:
پی خوابی شاید،
پی نوری، ریگی، لبخندی.
پشت تبریزی ها،
غفلت پاکی بود، که صدایم می زد.

پای نی زاری ماندم، باد می آمد، گوش دادم:
چه کسی با من، حرف می زد؟
سوسماری لغزید.
راه افتادم.
یونجه زاری سر راه، 
بعد جالیز خیار، بوته های گل رنگ
و فراموشی خاک.

لب آبی
گیوه ها را کندم، و نشستم، پاها در آب:
« من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هشیار است!
نکند اندوهی، سر رسد از پس کوه.
چه کسی پشت درختان است؟
هیچ، می چرد گاوی در کرد.
ظهر تابستان است.
سایه ها می دانند، که چه تابستانی است. 
سایه هایی بی لک،
گوشه ای روشن و پاک،
کودکان احساس! جای بازی اینجاست.
زندگی خالی نیست:
مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست.
آری
تا شقایق هست، زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه ی نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم، که دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.
دورها آوایی است، که مرا می خواند.»
                                                            
                                                                                                                         سهراب سپهری




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 28 آذر 1395
ریحانه غلام پور
در بیداری لحظه ها
پیکرم کنار نهر خروشان لغزید.
مرغی روشن فرود آمد
و لبخند گیج مرا برچید و پرید.
ابری پیدا شد
و بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید.
نسیمی برهنه و بی پایان سر کرد
و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت
درختی تابان
پیکرم را در ریشه ی سیاهش بلعید.
طوفانی سر رسید
و جاپایم را ربود.

نگاهی به روی نهر خروشان خم شد:
تصویری شکست.
خیالی از هم گسیخت

                                                                 
                                                      سهراب سپهری




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط : شعری از فریدون مشیری،

       نظرات
جمعه 26 آذر 1395
ریحانه غلام پور
اگر روزی روزگاری برق رفت و شارژ تبلت و گوشی و لپ تاب هم تمام شد و هیچ خواهر و برادری هم نبود که از سر و کولش بالا بروید (!) شاید با این بازی ها بتوانید تا وصل شدن دوباره برق سرگرم بشوید.

برای دیدن آزمایش ها به ادامه مطلب مراجعه کنید.....


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 20 آذر 1395
ریحانه غلام پور
عکس می گیرم. چیلیک چیلیک! با دوربین آگفای آقای فرماندار عکس می گیرم از آبشار مذاب که جیز جیز جیز در دریا می ریزد. افسر ها و جاشوها مرده اند. هر سی و سه نفر در همه ی کابین ها، ناخدا، پل فرماندهی، کشتی بزرگ، بزرگ ترین نفتکش دنیا،نفتکش کره ای سی فایف ژانت، در آتش موشک میراژ های عراقی، پاک شده اند در افق دریای پر آب و آبی. می دوم، می دوم، فریاد می زنم، به تیربار نمی رسم. نمی رسم، دور است، به اندازه ی ده قدم فقط. پا می گذارم روی خرچنگ ها، خرچنگ ها مرده اند،از گرمای آب به خشکی فرار کرده اند، افتاده اند، سفیدی زیر شکمشان پیداست، شکمشان رو به آسمانی است که با دو پرنده ی آهنی که برگشته اند دوباره از راهی که رفته بودند و باز می اندازند، می اندازند و صدای شان کمی بعد فرو می ریزد بر جزیره ی لارک!

قسمتی از کتاب روز نهنگ، نوشته ی عباس عبدی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 18 آذر 1395
ریحانه غلام پور
یک روز که در میدان گاهی وسط قلعه بازی می کردیم، یک سنگ بزرگ از بالای بام قلعه افتاد وسط ما و شانس آوردیم بلایی سر کسی نیامد. اول فکر کردیم قسمتی از دیوار قلعه خراب شده و ریخته؛ اما دیوار سالم بود و سنگ هم از جنس دیوار نبود. معلوم بود آن را از جای دیگری آورده اند و انداخته اند روی سر ما. همه خیلی ترسیدیم. زود به خانه هایمان رفتیم و خبر افتادن سنگ را به بزرگ تر هایمان رساندیم. همان روز چند نفر رفتند و سنگ را از نزدیک دیدند. آن طور که می گفتند، بعد از دیدن سنگ رفته بودند روی پشت بام قلعه تا بفهمند چه کسی سنگ را انداخته و آن جا روی کف کاهگلی بام چند جای سُم دیده بودند. 
سم هایی به اندازه ی سم گاو که معلوم نبود از کجا آمده، و به کجا رفته اند. انگار از آسمان آمده بودند پایین و دوباره پرواز کرده بودند آسمان. 

قسمتی از کتاب هیچ کس جرئتش را ندارد، نوشته ی حمیدرضا شاه آبادی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 12 آذر 1395
ریحانه غلام پور
گلی به خود گفت: جرئت داشته باش. این جا کسی با سرعت نمی رود. غیرممکنه کشته شوی. 
آن سوی فکرش هنوز جرئت لازم را نیافته بود. گفت: اگر فلج شدم چی؟ صدبار که از مردن بدتره.
- سعی کن طوری بپری که فقط پاهایت آسیب ببینند. به این فکر احمقانه خندید: انگار من نرم افزار کامپیوترم. نمی شود که...
- اگر نمی شود برگرد خانه، ترسوی بیچاره!
زیر باران داد زد: نه! نه!
- پس کاری بکن. کاری بکن.

قسمتی از کتاب پیش از بستن چمدان، نوشته ی مینو کریم زاده




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 12 آذر 1395
ریحانه غلام پور

کفش نمدی ، در رنگ های نارنجی، بنفش، قرمز، زرد، آبی، قهوه ای با طرح قلب، صورتی و سبز موجود است. قیمت: 3500 تومان...... برای نوزادانی که به تازگی راه می روند. 






نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 4 آذر 1395
ریحانه غلام پور
ناگهان از ذهن ساده گذشت: نکند دارد به او زنگ می زند؟
آلما گویان از پله ها بالا رفت. در نیمه باز اتاق آلما را باز کرد. کسی توی اتاق نبود. دری که به ایوان باز می شد، باز مانده بود. حس نگران کننده ای او را جلو راند. از توی ایوان نگاهش به در باز حیاط افتاد. 
با بیشترین سرعت عمرش شروع کرد به دویدن. همین که کوچه تمام شد و به خیابان رسید، دید که آلما نیست. نه سمت چپ، نه سمت راست. نیرویش ته کشید. حتی نای ایستادن نداشت. روی زمین نشست و زد زیر گریه. 


قسمتی از کتاب قلب های نارنجی، نوشته ی مینو کریم زاده




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 3 آذر 1395
ریحانه غلام پور
خواستم النگو ها را با هم از دستم در بیاورم. پایین تر از مچم گیر کردند. کشیدم شان پایین، دستم سوخت. النگو ها را دادم بالا. پوست دستم خراشیده شده بود و داشت زخم می شد. صاحب مغازه یک لنگه جوراب سیاه بهم داد و گفت بکنم دستم. لنگه جوراب سیاه را کردم توی دستم. باز هم در نمی آمدند. انگار دلشان نمی خواست از دستم جدا بشوند. من هم دلم نمی خواست، اما چاره ای نبود. هشت تا النگو بود. می خواستم بفروشم شان. اوضاع خراب بود. پول نداشتیم. کرایه خانه عقب افتاده بود. مادرم حسابی کلافه بود. هم از دست برادرم، هم از دست شریک نامردش که برادرم را با بدهی های کارگاه تنها گذاشته بود و هم از دست مشتری ها که پول برادرم را نمی دادند و یا اگر می  دادند آن قدر دیر بود که به درد نمی خورد. 



ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 1 آذر 1395
ریحانه غلام پور
سایه می گوید:« هفتاد نفر از قوم اش را با خودش به کوه طور می بره تا شاهد مکالمه او و خداوند باشن ... اما برگزیدگان نادان قوم اش می گویند تا خداوند را آشکار نبینیم، ایمان نمی آوریم.» اجاق را خاموش می کنم و چند پیمانه چای تو فلاسک می ریزم. « خداوند به موسی فرمود بر کوهی تجلی می کنم، اگر کوه بر جای خود ماند آن گاه می توانید مرا ببینید.» یک قالب کره و چند تکه نان از توی فریزر بیرون می آورم و با خودم فکر می کنم این پروژه برای سایه زیادی سنگین است. روی صندلی که می نشینم می پرسم: « به نظر تو خداوند واقعا بر کوه تجلی کرده؟ منظورم اینه که تو مطمئن هستی خداوند بر کوه تجلی کرده؟» سایه بی حالت نگاهم می کند. 


قسمتی از کتاب روی ماه خداوند را ببوس، کتاب برگزیده ی جشنواره ی قلم زرین سال 1381، نوشته ی مصطفی مستور




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 1 آذر 1395
ریحانه غلام پور
4-1



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 29 آبان 1395
ریحانه غلام پور
اگه قرار باشه بگیم که شاد بودن فقط یه راه داره، اون یه راه، لذت بردن از داشته هاست. خیلی اوقات خیلی از ما، به جای توجه به داشته هامون، تمام حواسمون رو میذاریم روی نداشته هامون و تا آخر عمر فقط حسرت اونا رو میخوریم. 
همین حالا اطرافت رو نگاه کن و ببین چه چیزهایی داری؟
خیلی چیزها...... 
یه سرپناه، چند نفر که توی تمام دوره های زندگیت بهت نیرو میدن و کمکت می کنن، دوستات، یا حتی همین جای گرم و نرم که همه ی این ها جزو داشته هات محسوب می شن و شاید خیلی ها این ها رو نداشته باشن. اما تو این ها رو داری و به جای توجه به تموم این داشته هات، فقط توجه می کنی به چیزهایی که دوست داری داشته باشی و فعلا نداریشون.
همین حالا یه کاغذ کوچیک بردار و لیست تمام داشته هات رو توش بنویس و بچسبونش یه جایی که همیشه می بینیش و از کنارش رد میشی یا حتی روبروی تختت که هربار بلند میشی، از دیدنش نیرو بگیری و بدونی داشته هات خیلی بیشتر از اون چیزیه که فکرشو میکنی. یا حتی می تونی همین حالا به یکی از دوستات پیام بدی و بنویسی: «ممنون که هستی» .......
و بدون اگه چیزی رو نداری، می تونی به جای حسرت خوردن، تلاش کنی تا هر چیزی رو که می خوای، به دست بیاری ...........


نویسنده: ریحانه غلام پور




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 28 آبان 1395
ریحانه غلام پور


( کل صفحات : 2 )    1   2